Η μεγάλη αντίφαση της ελληνικής εκπαίδευσης- Το πρόβλημα μέγαΣ Αλέξανδρος

Uncategorized ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΙΔΕΕΣ

Η μεγάλη αντίφαση της ελληνικής εκπαίδευσης- Το πρόβλημα μέγαΣ Αλέξανδρος

Η ελληνική εκπαίδευση κρύβει μέσα της μια μεγάλη αντίφαση.
Θυμάμαι ακόμα στη β’ δημοτικού, την κυρία Γιώτα η οποία έπαιρνε κάποιες ώρες από μόνη της για να μας πει ιστορίες. Η κυρία Γιώτα που την ώρα των θρησκευτικών μας μιλούσε για το Χριστιανισμό, για το αγαπάτε αλλήλους, για το “άμα σε χτυπήσουν στο ένα μάγουλο γύρνα και το άλλο”, την επόμενη ώρα όταν θα μας έλεγε πχ μια ιστορία για τον Αθανάσιo Διάκο, μας εξηγούσε το πόσο μεγάλο ρόλο έπαιξε η εκκλησία στην ελληνική Επανάσταση.

Το θυμάμαι ακόμα σαν κομβικό σημείο της παιδικής μου ηλικίας, γιατί όπως καταλαβαίνετε το αγαπάτε αλλήλους με το “παίρνω τα φισικλίκια” για την Ελλάδα, ΔΕΝ ΚΟΛΛΑΓΕ.
Δε μου βγαζε κανένα νόημα, κι όμως η κυρία Γιώτα φαινόταν να πίστευε και στις δύο αυτές αντικρουόμενες αλήθειες, με όλη την ψυχή της.
Ήταν κομβικό σημείο γιατί εκεί κατάλαβα πρώτη φορά πως ίσως η κυρία Γιώτα μέσα σε όλη την καλοσύνη της, να μην ήταν τόσο έξυπνη, ή ακόμα κι αν ήταν, δεν ήταν τόσο δυνατή για να αποτινάξει από πάνω της τα συμπλέγματα μέσα στα οποία μεγάλωσε. Απομυθοποίηση.

Ίσως το σημαντικότερο κομμάτι στην ωρίμανση του ατόμου, είναι η απομυθοποίηση των φιγούρων που ηρωοποιεί στην παιδική του ηλικία προκειμένου να αναφέρεται κάπου.
Κι αν η κυρία Γιώτα ήταν θρησκόλυπτη, δεν υπάρχει μεγαλύτερη αντίφαση από αυτή της δ’ δημοτικού, όταν για 5 μήνες διδασκόμαστε για τον πολιτιμό των Αθηναίων, για την αυταπάρνηση των Σπαρτιατών για την ελευθερία, για την αρχαία τραγωδία, για το Σωκράτη και ξαφνικά μπαμ!
Μέσα σε όλα αυτά, σαν ίσα κι όμοια, μας παρουσίαζουν το “μεγάλο” μας στρατηλάτη, τον Αλέξανδρο.
Και μας λένε πως σαν έθνος πρέπει να αναφερόμαστε σε αυτόν.
Κάποιοι πιο εθνικόφρωνες, τον αποκαλούν εθνικό σύμβολο, αλλά ακόμα και οι πιο μετριοπαθείς τον αναφέρουν σαν μεγάλη προσωπικότητα.

Θυμάμαι την κυρία Γιωργία, παράλληλα σπουδαγμένη μαέστρο, να μας μιλάει με πάθος για το πώς ο Αλέξανδρος έφερε τον πολιτισμό στα πέρατα της οικουμένης και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν μανάδες Περσών να θρηνούνε, παιδιά να μένουν ορφανά, νεαρές Περσίδες να αναγκάζονται από τον Αλέξανδρο να εγκαταλείψουν τα ήθη και τις οικογένειές τους για να παντρευτούν Μακεδόνες προς χάριν ενός ανώτερου σχεδίου πολυπολιτισμικότητας..
Μια προσπάθεια να παντρευτούν με το ζόρι τα DNA και οι κουλτούρες, με τις ίδιες μεθόδους που χρησιμοποιούσε η ευγονική του Χίτλερ..

Β’ Γυμνασίου οι ίδιοι καθηγητές που μας λέγαν “πρέπει να διαδηλώσουμε για τον πόλεμο στο Ιράκ. Οι Αμερικάνοι αναφέρουν τα πυρηνικά και τη δικτατορία του Σαντάμ σαν πρόχημα. Δεν πάνε να εκπολιτίσουν, πάνε να πλουτίσουν.” Την επομένη ώρα στην ιστορία, μας δίδασκαν πως ο Αλέξανδρος προήγαγε τον ελληνικό πολιτισμό και πνεύμα στους Πέρσες που του χρωστούσαν χάρη.

Αυτή η μεγάλη αντίφαση στην ελληνική εκπαίδευση κρύβει μέσα της έναν κίνδυνο.
Το να δημιουργήσει εθνικιστικά πρόβατα.
Κρύβει όμως και ένα μεγάλο δώρο. Το να δημιουργήσει ώριμους χαρακτήρες.

Όσο είσαι παιδί ηρωοποιείς στο μυαλό σου γονείς, θείους, δασκάλους. Εμπνέεσαι από αυτούς.
Πατάς πάνω στη σιγουριά που σου δίνουν για να χτίσεις τον εαυτό σου.
Όσο όμως σημαντική είναι η έμπνευση που αντλείς από ένα είδωλό σου, άλλο τόσο σημαντική είναι η στιγμή της απομυθοποίησης του ειδώλου σου, η ωρίμανσή σου.

Οι άνθρωποι χτίζουν το χαρακτήρα τους, όταν γκρεμίζουν τα είδωλά τους.

Για αυτό και αυτή η μεγάλη αντίφαση με τον Χίτλερ της αρχαιότητας, βοηθάει. Βοηθάει να κατεβάσουμε από το θρόνο του αυτόν που κάθεται πίσω από την έδρα.
Οι ηλίθιοι που δεν μπορούν να πλάσουν τη δική τους σκέψη, είτε καταλήξουν εθνικιστές, είτε καταλήξουν κηδεμονοποιημένοι αλληλέγγυοι δεν κάνουν καμιά διαφορά.
Τη διαφορά στο τι κάνεις, την κάνει η συνείδηση.

Ίσως τελικά αυτός να είναι και ένα σημαντικός ρόλος του παιδαγωγού. Ίσως ο παιδαγωγός μέσα σε όλη την ωριμότητά που δείχνει μπροστά στα παιδιά, πρέπει να επιτρέπει στα παιδιά να δουν και το αδύναμο κομμάτι του, το σκοτεινό ή ευάλωτο κομμάτι του.
Ίσως είναι χρέος του παιδαγωγού, να δώσει στο παιδί την ευκαιρία στο τέλος να τον γκρεμίσει,
σαν το κουκκούλι που προστατεύει την κάμπια μέχρι αυτή να το ξεσκίσει για να μπορέσει να πετάξει.

Προσοχή λέω ίσως. Ναι είμαι ο ίδιος άνθρωπος που τέσσερα κείμενα πριν σαν έλεγε να πάρετε ναρκωτικά άφοβα, και τώρα μιλάω με αμφιβολία.
Γιατί το κομμάτι του παιδαγωγού είναι πολύ βαρύ και δύσκολο για να πετάξεις μια ανάλυση για αυτό ελαφρά τη καρδία.
Το μόνο που μπορώ να σας πω παιδαγωγοί, είναι να αγκαλιάσετε τα ασύνειδα λάθη σας άφοβα.
Σίγουρα σας προσφέρουν αυτοκριτική και ίσως, ίσως δίνουν στα παιδιά ένα απροσδόκητο δώρο,
που δεν είχατε σχεδιάσει.

 

Facebook Comments
(Επισκέφθηκε 701 φορές)
Hobo with a pen

Hobo with a pen

1 comment

  1. Αλέξανδρος και Χίτλερ έχουν δύο διαφορές.
    Πρώτον το θέμα της φυλετικής ανωτερότητας που θέτει ο Ναζισμός, δεύτερον το ότι ο Αλέξανδρος νίκησε. Και νίκησε σε μια εποχή, που όλος ο γνωστός κόσμος, με εξαίρεση την αποσχισμένη από τη Δύση Κίνα, ήταν υπό την κυριαρχία του. Οπότε ο Αλέξανδρος έγραψε την ιστορία ως νικητής, τη στιγμή που δεν υπήρχε και αντίλογος.
    Αν σήμερα η Αμερική σαν υπερδύναμη κάνει μια μαλακία θα υπάρξουν ιστορικοί Ρώσοι τουλάχιστον, που θα την καταγράψουν.

    Μιλάς για τον ψυχασθενή Χίτλερ.
    Ο Αλέξανδρος όταν νίκησε το Δαρρείο, καθώς ο τελευταίος το έσκασε, έδωσε το οκ στους φαντάρους του να λεηλατίσουν και να βιάσουν στο στρατόπαιδό του, εκτός των βασιλικών κυριών. Ο Αλέξανδρος σκότωσε το φίλο του Κλείτο, μεθυσμένος, πάνω σε μια λεκτική αντιμαχία που είχαν, πετώντας του ένα ΔΟΡΥ!
    Ο Αλέξανδρος πριν πεθάνει έπινε στα όρια της λυποθυμίας, φημολογείται πως μαζί με τη μάνα του σκότωσαν τον πατέρα του και κυρίως, κυρίως:
    Εισέβαλε χωρίς λόγο σε ξένα εδάφη με μοναδικό σκοπό να αφήσει χήρες, ορφανά, τραυματισμένους, να λεηλατίσει, να βιάσει, ώστε εν τέλει να γίνει κάτοχος των ξένων εδαφών και ύστερα σιγά σιγά να αρχίσει να καλλιεργεί τον ιστορικό του μύθο, φέρνοντας την ελληνική γραμματία στους “απολίτιστους Πέρσες”.

    Ακόμα περισσότερο ο Αλέξανδρος έκανε κάτι που δεν έκανε ο Χίτλερ. Εισέβαλε και υπέταξε όλους τους “συνΈλληνες” της εποχής προκειμένου να εισβάλει στην Περσία, πλην Λακεδαιμονίων.

    Αν οι τότε συνθήκες ίσχυαν στη σημερινή εποχή σήμερα θα ξέραμε πως όντως οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Ιράκ για τα πυρηνικά αλλά και για να απελευθερώσουν τους Ιρακινούς από την τυρρανία του Σαντάμ.
    Και θα βλέπαμε και άρθρο στους Τσεκουράτους με Ιρακινούς να μιλάνε για τον Μέγα Μπους και να πληρώνουν με χαρτονομίσματα με τη μορφή του πάνω.

    Μας είναι τόσο εύκολο να αντηληφθούμε πότε κάποιος εξωτερικός είναι εγκληματίας αλλά αδιανόητο για όταν πρόκειται για ένα πρόσωπο της χώρας μας;
    Δεν είμαστε πια στο δημοτικό ώστε να ηρωοποιούμε όποιον Έλληνα έζησε ποτέ. Ακόμα και ένας θάνατος αθώου από τον Αλέξανδρο, συνιστά εγκληματική πράξη. Ένας, όχι εκατομμύρια…..

    Τέλος, για όποιον νιώθει αυτό το “ελληνικό” πνεύμα, που εγώ δεν το νιώθω, αλλά το κατανοώ.
    Δεν είναι ντροπή, στη διεθνή κοινή γνώμη, στη συνείδηση του κόσμου, δίπλα στο όνομα του Σωκράτη που επηρέασε κομβικά όλη τη σύγχρονη παγκόσμια σκέψη, να βάζουμε ως ισότιμο, αν όχι ως ανώτερο (!!) το όνομα ενός μέθυσου χασάπη που μετρούσε το πουλί του σε γεωγραφικά μήκη;;

Leave a Reply