Αξαρλιάν και Γρηγορόπουλος

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Αξαρλιάν και Γρηγορόπουλος

Μια θέσφατη καραμέλα που αναμασάται στα φιλελέδικα πηγαδάκια τον τελευταίο καιρό αφορά τη δολοφονία του Θάνου Αξαρλιάν από την 17 Νοέμβρη.
“Γιατί για τη δολοφονία του Αξαρλιάν δεν άνοιξε μύτη ενώ για το Γρηγορόπουλο καίγεται κάθε χρόνο η Αθήνα;;”
Όλα άρχισαν από ένα τυμβωρυχικό περσινό σκίτσο του Χατζόπουλου στην Καθημερινή.

 

Το επιχείρημα των φιλελέδων δεν είναι καινούριο, είναι δανεισμένο από τα λιγότερο έξυπνα ιδεολογικά τους αδέρφια, της Χρυσής Αυγής.
Όλοι θυμόμαστε σχετικές δηλώσεις για τη δολοφονία Φύσσα.
“Για τον Φύσσα γιατί έγινε της πουτάνας ενώ για τα 2 παιδιά της Χρυσής Αυγής που πέθαναν στο Ηράκλειο δεν διαμαρτυρήθηκε κανείς”

Καταρχάς να πω, πως δεν είμαι άνθρωπος που χαίρεται με κανένα θάνατο.
Κάθε ζωή κουβαλάει πάνω της μια πιθανότητα για αλλαγή και κάθε θάνατος μηδενίζει αυτή την πιθανότητα.
Πιστεύω και στο σωφρωνισμό και στη μεταμέλεια.
Kαι για τέτοιους αναγνώστες γράφω.

Ποια όμως είναι η διαφορά μεταξύ των παραπάνω θανάτων;
Τον Αξαρλιάν τον σκότωσε η 17 Νοέμβρη, μια παράνομη τρομοκρατική οργάνωση.
Συμφωνείς δε συμφωνείς με την 17 Νοέμβρη, όταν σκοτώνει κάποιον, το κάνει εκτός κρατικών πλαισίων.
Όταν σκοτώνει ένα παιδί ο Κορκονέας, υπάλληλος του κράτους που υποτίθεται με εκπροσωπεί, υπάλληλος δικός μου, αφού με λεφτά μου πληρώνεται, βάφονται και τα δικά μου χέρια με αίμα.
Το κράτος είναι ο έλεγχός μου, αλλά και η προέκτασή μου.
Κάθε αμάρτημά του, γράφεται στα δικά μου κατάστιχα, το κουβαλάω στις δικές μου πλάτες.
Για αυτό οφείλω να αφιερώσω τη ζωή μου στο να πολεμήσω αυτό το κράτος μέχρι να αλλάξει.

Τα παιδιά στο Ηράκλειο, δεν ξέρουμε ποιος τα σκότωσε.
Τον Φύσσα ξέρουμε ότι τον σκότωσε η Χρυσή Αυγή.
Ξέρουμε ότι χωρίς τη στήριξη 500.000 Ελλήνων κανένας Ρουπακιάς δε θα ‘χε τα αρχίδια να βγει στη μέση του δρόμου μπροστά σε μπάτσους και με άλλους 30 Χρυσαυγίτες να την πέσουν σε ένα παιδί για να το σκοτώσουν.
Ο δειλός θέλει νομιμοποίηση και στήριξη για να σηκωθεί απ’ τον καναπέ του και να αναλάβει δράση.
Αυτή την νομιμοποίηση τους την πρόσφεραν και οι 500.000 ψηφοφόροι τους.
Το αίμα του Φύσσα είναι στα χέρια τους, θέλουν δε θέλουν να το δεχτούν.
Και αυτοί που ψήφισαν από αγανάκτηση και αυτοί που ψήφισαν από άγνοια και αυτοί που ψήφισαν ελαφρά τη καρδία για να βρίζουν το σύστημα τα επόμενα 4 χρόνια στα καφενεία τους.

Οπότε η αντίδραση σε κάθε πράξη, σε κάθε δολοφονία, δεν αφορά τον πόνο που σου προκάλεσε η δολοφονία, αλλά την ευθύνη πίσω από τη δολοφονία.
Αν αύριο πεθάνουν 1000 παιδιά με φρικτούς πόνους από μια μετάλλαξη του Έμπολα, δε θα βγει κανείς στους δρόμους να τα βάλει με τον Έμπολα.
Αν όμως κάποιος που προστατεύται από κρατικές πλάτες, από τις δικές μου πλάτες, αποφασίσει να αφαιρέσει έστω και μία ζωή, κάνοντάς το είτε υπό την προστασία της στολής που του παρέχω,
είτε υπό την προστασία του κοινοβουλίου όπου τον πληρώνω, είναι χρέος μου να βγω στους δρόμους να τον ψάξω.

Αν το καταλάβετε αυτό φίλοι μου φιλελέδες εξηγήστε το και στα πιο αργόστροφα ιδεολογικά σας αδέρφια.

Facebook Comments
(Επισκέφθηκε 319 φορές)
Hobo with a pen

Hobo with a pen