Δεν είμαι πια αυτός που ήμουν

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Δεν είμαι πια αυτός που ήμουν

Στα χείλη μου μια γεύση απογοήτευσης
και κάθε χτύπημα του τηλεφώνου μια δόση τρόμου·
δεν μπορεί, κάποιος θα πέθανε.
Εγώ λείπω μακρυά· τους άφησα όλους μόνους.
Δεν έχω πια δυνάμεις, δεν είμαι αυτός που ήμουν.
Οξυδερκής ναι, μα πάντα μίζερος και ανεπαρκής.
Τα ταλέντα μου άχρηστοι φορείς ναρκισσισμού,
όλοι να περιμένουν από εμένα κι εγώ να αρκούμαι σε αυτό.
 
Τα πνευμόνια των δυτών, καθώς καταδύονται, μικραίνουν
υπό το βάρος της πίεσης.
Και όσο περνάει ο χρόνος, η καρδιά μου μικραίνει
καθώς οι ανθρώπινες σχέσεις τη βαραίνουν.
Είδα το ανώφελο με τα μάτια μου.
Έσπειρα αυταπάρνηση και φύτρωσε εγωκεντρισμός.
Δίπλα μου, μια άλλη εποχή, εκείνοι πάτησαν στα πόδια τους,
τους σήκωσα να σταθούν ελεύθεροι άνθρωποι. Πόνεσα.
Και όταν με είδαν να μην μπορώ να ανασάνω,
να παλεύω να κρατήσω μια τελευταία ανάσα μέσα μου,
έσκισαν τα πνευμόνια μου να μου την κλέψουν.
Είδα τη μαυρίλα, αντίκρυσα το ανώφελο.
Kαι το ανώφελο με γέμισε φόβο.
Δεν είμαι πια αυτός που ήμουν, δυστυχώς δεν είμαι πια.
Facebook Comments
(Επισκέφθηκε 115 φορές)
Hobo with a pen

Hobo with a pen