H διαφορά χαμόγελου και γέλιου- Ο ευτυχής και ο δυστυχής άνθρωπος

ΙΔΕΕΣ

H διαφορά χαμόγελου και γέλιου- Ο ευτυχής και ο δυστυχής άνθρωπος

Το γέλιο είναι η εκτόνωση της ψύχης, το χαμόγελο το καθρέφτισμά της.
Το χαμόγελο δηλώνει την ευτυχία στον άνθρωπο. Το πηγαίο ειλικρινές χαμόγελο, που δραπετεύει μόνο του από τα εσώτερά σου και επιβάλει στο πρόσωπό σου την ύπαρξή του.
Στις δύσκολες στιγμές σας, θα παρατηρήσειτε πως σας είναι πιο δύσκολο να χαμογελάσετε, παρά να γελάσετε.

Το γέλιο λένε φέρνει την ευτυχία. Ναι, γιατί είναι μια προσπάθεια της ψυχής να επιβάλλει τη χαρά και την ευτυχία στον εαυτό της. Εκτονώνει το νεύρο και το άσχημό της, προσπαθώντας να ξορκίσει τα αρνητικά συναισθήματα από μέσα της σαν χύτρα που βράζει και ανοίγει κάθε λίγο το καπάκι για να ξεμπουκώσει.
Παράλληλα προσπαθεί συμπεριφοριστικά να δημιουργήσει θετικά συναισθήματα στον εαυτό της.
Είμαστε, πιο συναιδητοποιημένοι, σκύλοι του Παβλόφ. Πόσες φορές θα ακούσουμε ξανά ένα κομμάτι που έχουμε συνδέσει με ευχάριστες εμπειρίες για να μας φτιάξει τη διάθεση. Πόσες φορές θα μαγειρέψουμε κάτι που έχουμε συνδέσει με ευχάριστες εμπειρίες, πόσες φορές, οι πιο αυτιστικοί από εμάς, δε θα ακολουθήσουμε μια καθημερινή ρουτίνα μέσα στην οποία ζούσαμε χαρούμενοι, για να αναβιώσουμε αυτό το συναίσθημα χαράς.
Πόσες φορές δε θα σκεφτούμε ξανά και ξανά μια αρνητική σκέψη, ώστε να καταφέρουμε τον εαυτό μας να κλάψει και να μεθύσουμε μετά με ενδορφίνες.
Έτσι και η ψυχή προκαλεί το γέλιο, ώστε γέλιο το γέλιο, να δημιουργηθεί ένα αίσθημα ευφορίας στον καταπονημένο εαυτό.
Οι πιο δυστυχείς άνθρωποι γελάνε περισσότερο. Δε μιλάω για όσους περνούν στη σφαίρα της κατάθλιψης, μιλάω για όσους μάχονται ακόμα στα αναχώματα μεταξύ του συμβιβασμού με τα δεινά της ύπαρξης και της παραίτησης.

Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι πάλι, όσοι προσεγγίζουν αυτό το συναίσθημα καλύτερα, δεν έχουν τόσο ανάγκη το γέλιο.
Φοράνε στο πρόσωπό τους ένα μακρύ χαμόγελο που αντικατροπτρίζει το γαλήνιο εσωτερικό τους κόσμο.
Δύσκολα μπορώ να φανταστώ έναν αληθινά ευτυχισμένο άνθρωπο να λιώνει στα γέλια.
Γιατί το γέλιο είναι πονηρό και ύπουλο. Σαν σκουπιδιάρικο περνάει από τα πιο σκοτεινα και βρώμικα μέρη της ψυχής μας,  φορτώνει τις πιο μαύρες και μύχειες σκέψεις μας και τις πετάει γρήγορα έξω από τον εαυτό.
Είτε είναι σκέψεις άσχημες για άλλους, είτε σκέψεις άσχημες για τον ίδιο τον εαυτό, σκέψεις δηλαδή που προκαλούνε τη δυστυχία.
Ομοφοβικά σεξιστικά αστεία, πρόστυχα αστεία, αστεία με αναφορά στο θάνατο ή στην αυτοκτονία, αστεία αυτοσαρκαστικά και αυτοκριτικά, αστεία σε μια κηδεία ή σε ένα νοσοκομείο, αστεία για τη δουλειά που έχασες ή την χυλόπιτα που έφαγες.
Όλα κουβαλούν εσώτερες φοβίες και πανικοβλημένα προσπαθούν να τις πετάξουν έξω από τον εαυτό πριν τον μολύνουν περισσότερο.

Ένας βαθειά δυστυχής άνθρωπος δεν μπορεί να χαμογελάσει ειλικρινά.
Δεν μπορεί ίσως να χαμογελάσει και καθόλου. Αν είναι συνειδητοποιημένος λέμε τώρα και όχι δούλος της αυθυποβολής ή wannabe entepreneur του tedx.
Οι μύες του προσώπου του είναι παγωμένοι και ανίκανοι να παρουσιάσουν στον κόσμο κάτι διαφορετικό από το ειλικρινές αίσθημα της ψυχής του.
Στην καλύτερη περίπτωση αυτό που θα βγει σαν αποτέλεσμα είναι ένα χαμόγελο σαν του Τσάντλερ στις απόπειρες για φωτογραφία γάμου ή σαν αυτού εδώ του τύπου

Άντε η ψυχή να βάλει τα δυνατά της και να σου επιστρέψει ένα ντεμέκ ημιτασιόν χαμογελάκι όταν φλερτάρεις ή όταν πρόκειται για σημαντικό επαγγελματικό σκοπό.  Και ως εκεί και μόνο.

Οι ηθοποιοί λένε πως πολύ πιο εύκολα κάνεις τον θεατή να κλάψει από το γελάσει.
Το δυσκολότερο όμως είναι να τον κάνεις να χαμογελάσει.
Να χαμογελάσει από ευτυχία.
Όχι από μνησικακία, επειδή επήλθε η τίσις στον κακό του έργου, ούτε από ταύτιση επειδή ευτύχισε στο φινάλε ο πρωταγωνιστής του έργου. Όπως είπαμε και ξαναείπαμε, εδώ μιλάμε για αγνό πηγαίο χαμόγελο.
Να χαμογελάσει ο θεατής, όχι στιγμιαία λόγω ταύτισής του με το φαινομενικό κόσμο της παράστασης, αλλά να χαμογελάσει πηγαία γιατί κάτι στο έργο γαργάλισε τις ευαίσθητες χορδές της ψυχής του και τις έστρεψε σε μια πιο γαλήνια και αισιόδοξη οπτική.
Να χαμογελάσει ο θεατής με την καρδιά του. Να ένας στόχος για εσάς επίδοξοι καλλιτέχνες.
Το Οde to joy πετυχαίνει κάτι τέτοιο. To fantasia (1940) πετυχαίνει κάτι τέτοιο.
O Καβάφης πετυχαίνει κάτι τέτοιο.

Αν παρατηρήσουμε τα μικρά παιδιά εώς τριών χρονών που έχουν όλη την ώρα κρεμασμένο το χαμόγελο πάνω τους, λόγω της αγνωσίας, και τους γέρους στα καφενεία που κάθε 5 λεπτά λιώνουν στα γέλια, νιώθοντας το ένα πόδι τους στον τάφο, νομίζω θα καταλάβουμε καλύτερα αυτό που εξηγώ εδώ.

Το ερώτημα είναι, θα προτιμούσαμε μια εν μέρει βρώμικη ψυχή με συνειδητότητα, που κάνει συνεχείς προσπάθειες να αυτοκαθαριστεί, ή μια φαινομενικά καθάρια ψυχή (φαινομενικά γιατί λόγω αγνωσίας και μόνο θα μπορούσε μια ψυχή να θεωρεί εαυτόν εντελώς άσπιλο),  που ζει και οδεύει απροβλημάτιστη προς τον θάνατο;
Σε μια βουβή, άγονη και άνυδρη έρημο, ολότελα μόνος, κάποιο βράδυ μες στο ανυπόφορο σκοτάδι και την εκκωφαντική σιωπή της απ’ άκρη σ’ άκρη, θα προτιμούσες να μείνεις έτσι, ή να σε συνοδεύει ένα κουνούπι που δε σε αφήνει να κοιμηθείς και σε τσιμπάει ενοχλητικά κάθε 2 λεπτά;

Ημερολόγια Αστυπάλαιας, Μέρος Πρώτο

Facebook Comments
(Επισκέφθηκε 606 φορές)
Hobo with a pen

Hobo with a pen

Leave a Reply