Dunkirk, η πιο ιδιοφυής ταινία που θα παρακολουθήσεις ποτέ- Τι είναι το out of the box thinking

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΕΧΝΕΣ

Dunkirk, η πιο ιδιοφυής ταινία που θα παρακολουθήσεις ποτέ- Τι είναι το out of the box thinking

Είδα το Dunkirk. Και με πολύ ασφάλεια λέω πως πρόκειται για την πιο ιδιοφυή ταινία που έχω δει ποτέ.
Δε λέω η καλύτερη, δε λέω η πιο εντυπωσιακή, λέω η πιο ιδιοφυής.

Υπάρχουν ταινίες και ταινίες, σεναριακά τρικ και σεναριακά τρικ. Plot twists, διαφορετικές και καινοτόμες τεχνικές αφήγησης, πρωτοποριακά πλάνα. Τρόποι με τους οποίους οι δημιουργοί των ταινιών ξεφεύγουν από το καθιερωμένο, σου παρουσιάζουν κάτι που δεν έχεις ξαναδεί.
Συχνά και στη ζωή και στην τέχνη μπερδεύουμε την καινοτόμο σκέψη με το out of the box thinking.
Διότι μια καινοτόμος σκέψη, δημιουργεί, ανακαλύπτει ίσως κάτι καινούριο αλλά συνήθως πάνω στο μονοπάτι που είχε χαρακτεί από τους πρηγούμενους.
Ας πούμε στην μουσική, το πάντρεμα της τζαζ, του μπλουζ και της κάντρι δημιούργησε το ροκ εν ρολ.
Αυτό με τη σειρά του δημιούργησε τη ροκ. Η ροκ τη μέταλ, την ποπ και κάπως το μπαλάκι γκέλαρε πάνω στην Ντύλαν ίσως, και βγήκε και η ραπ.
Κάθε νέο είδος που γεννιόταν ήταν καινοτόμο, περιείχε μέσα του την ανθρώπινη εφυία, αλλά δεν έπαυε να είναι και συνέχεια κάποιου προηγούμενου.

Αν θα το βλέπαμε γεωγραφικά έχουμε ανθρώπους του βουνού που εξερευνούν ένα βουνό και χαρτογραφούν συνεχώς νέα κομμάτια του.
Ο Νόλαν όμως έρχεται με το Dunkirk, να πάρει αυτούς τους ανθρώπους και να τους δείξει τη θάλασσα.
Το out of the box thinking δεν είναι απλά να κάνεις κάτι που κανείς άλλος δεν έχει δοκιμάσει ή σκεφτεί.
Είναι να κάνεις κάτι πάνω σε έναν κλάδο όταν όλη η ροή της ανθρώπινης σκέψης πάνω στον κλάδο, όταν όλη η χαρτογράφηση του κλάδου, σε οδηγεί προς ένα σημείο και εσύ αποφασίζεις και γυρνάς τον κόσμο ανάποδα και σπας τη ροή, σπας τα όρια του κλάδου βρισκόμενος σε μια εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από όσες θα μπορούσαν νομοτελιακά να προβλεφθούν.

Πώς το κάνει ο Νόλαν αυτό στο Dunkirk; Από την αρχαιότητα έως σήμερα, οι σεναριογράφοι προσπαθώντας να δέσουν το θεατή με το θέαμα, δημιουργούν χαρακτήρες. Οι χαρακτήρες είναι το άλφα και το ωμέγα ενός σεναρίου και χρωματίζουν το σενάριο ανάλογα με πόσα γνωρίζουμε ή και πόσα δε γνωρίζουμε για αυτούς.
Οι χαρακτήρες οδηγούν το θεατή στην ταύτιση με το έργο.
Γιατί από απαρχές της θεατρικής τέχνης, οι σεναριογράφοι αντιμετωπίζουμε το θεατή σαν ένα εγωιστικό ον, που πρέπει έστω και λίγο να δει τον εαυτό του ή την εμπειρία του ή το νεύρο του στο έργο για να το ακολουθήσει.

 


Ο Νόλαν έρχεται στο Dunkirk και δημιουργεί ένα σύμπαν όπου όλοι οι χαρακτήρες του είναι tabula rasa.
Δεν είναι αδιάφοροι, δεν είναι ψυχροί, δεν είναι κενοί. Απλά δεν ξέρουμε τίποτα για αυτούς. Απολύτως τίποτα!
Και παρόλα αυτά αγωνιούμε με την αγωνία τους, μοιραζόμαστε το φόβο τους, για τον εχθρό που πλησιάζει.
Ακόμα και οι Ναζί δεν είναι οι Ναζί, είναι απλά ένας απροσδιόριστος “εχθρός”.
Μπροστά στη φρίκη του πολέμου, τα πρόσωπα δεν μετράνε. Ο φόβος για τη διατήρηση της ζωής, υπερβαίνει το χρωματισμό αυτής της ζωής, την προσωπικότητα της δηλαδή.
Δε μετράει αν είσαι έξυπνος, όμορφος, χήρος, φτωχός, νιόπαντρος, ευαίσθητος. Δε μετράει.
Καμία ζωή δεν υπερέχει σε αξία μπροστά στο θάνατο.
Τρικς που χρησιμοποιούμε οι σεναριογράφοι, όπως το να βάλουμε τον πρωταγωνιστή να πει μια συγκινητικη ιστορία για την οικογένειά του, ή να του φτιάξουμε ένα background story, ή να τον βάλουμε απλά να δακρύσει μπροστά σε μια φωτογραφία κάποιας που ίσως να ήταν η μνηστή του. Τρικς για να σας ιντριγκάρει ο ρόλος, να τον αγαπήσετε ή να τον μισήσετε, για να νιώσετε κάτι για τον ρόλο.
Τέτοια τρικς για τον Νόλαν είναι πολύ φθηνά.
Ως το τέλος του έργου δε μαθαίνουμε καν το όνομα του κεντρικού ήρωα που βλέπουμε από την αρχή.

Βλέπουμε ανθρώπους να τρέχουν να γλιτώσουν από το θάνατο και επιτέλους ο Νόλαν μας αποδεικνύει ότι το υποσυνείδητό μας είναι ικανό να μας κάνει να νιαστούμε για αυτούς, χωρίς να έχουμε δεθεί ούτε στο ελάχιστο με εκείνους. Σε κάθε άλλο έργο θα φοβόμασταν για το θάνατο του ρόλου, γιατί θα προβάλαμε έστω και λίγο τον εαυτό μας στο ρόλο. Όχι εδώ. Εδώ ο Νόλαν δείχνει εμπιστοσύνη στον αλτρουισμό που ζει σιωπηλά στο υποσυνείδητό μας, και κερδίζει το στοίχημα.

Ο Νόλαν γυρίζει μια ταινία φαινομενικά σαν άψυχο ντοκιμαντέρ, δείχνοντάς μας απλά συνεχώς σκηνές μάχης και όμως με σκηνοθετική μαεστρία, χρησιμοποιώντας το μοντάζ, τη μουσική, την αφήγηση όπως μόνο αυτός ξέρει, πετυχαίνει να μας κάνει να αγωνιούμε καθόλη τη διάρκεια της ταινίας.
Εκεί που άλλοι σεναριογράφοι παίρνουμε πάντα τον εύκολο δρόμο του εγωισμού για να εισβάλουμε στο υποσυνείδητο των θεατών και να τους δέσουμε με το έργο μας, ο Νόλαν, ακολουθεί τον αχαρτογράφητο δρόμο του αγνού αλτρουισμού, ανακαλύπτει και αποδεικνύει την ύπαρξή του χρησιμοποιώντας τη μαεστρία και το ταλέντο του, γεννώντας ένα νέο είδος σεναρίου που θα μας απασχολεί για χρόνια.
Εν αντιθέσει λόγου χάρη με τον Κιούμπρικ που θα μας δώσει χαρακτήρες μελετημένους στη λεπτομέρια, με ενδελεχές και αναλυτικό background, και κάπως θα καταφέρει μέσα από την τελειομανία του να γυρίσει κάθε σκηνή 100 φορές, να απομυζήσει τη σκηνή από κάθε συναίσθημα και να μας κάνει να θαυμάζουμε αισθητικά το έργο του, χωρίς να πετυχαίνει όμως να συνδεθούμε συναισθηματικά μαζί του.
Στο έργο του Νόλαν, μας παρουσιάζεται με εξαιρετικό ρεαλισμό, ο πόνος κάποιου ρόλου που ΔΕΝ ΕΧΕΙ χαρακτήρα και όμως το υποσυνείδητό μας συνδέεται συναισθηματικά με τον πόνο του, κάτι που λέει πολλά για την ποικιλία επιπέδων που υπάρχουν στο ανθρώπινο υποσυνείδητο κάτω από το πολυδιαφημισμένο και πολύκροτο επίπεδο του εγωισμού.

Δε σου υπόσχομαι πως θα ‘ναι η καλύτερη ταινία που έχεις δει, δε σου υπόσχομαι πως θα σου αρέσει καν.
Σου υπόσχομαι όμως πως θα ‘ναι η ταινία που θα σηματοδοτήσει νέες νόρμες, νέους δρόμους πάνω στην τέχνη της αφήγησης μιας ιστορίας.
Στο κάτω κάτω όταν πρωτοέφτιαξε την λίρα ο Ορφέας σίγουρα οι ήχοι που έβγαζε υστερούσαν παρασσάγκας σε σχέση με τη μουσική του Μπετόβεν.
O άνθρωπος που έγραψε το πρώτο ποίημα δεν έπιανε μία μπροστά στην ευφυΐα του Βάρναλη.
Ο Ραικόνεν θα άφηνε 80 γύρους πίσω τον εφευρέτη του τροχού.
Ε και;

Facebook Comments
(Επισκέφθηκε 489 φορές)
Hobo with a pen

Hobo with a pen

Leave a Reply