Είμαι Ελληναράς

Uncategorized ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Είμαι Ελληναράς

Στις θάλασσες μου πνίγονται παιδιά και μου απλώνουν το χέρι, γιατί να τα σώσω;
Όσοι Ευρωπαίοι κατέβηκαν από τα δέντρα αδιαφορούν ενώ πτωχεύω, γιατί δε με σώνουν;
Είμαι Ελληναράς, ο γιος της αντίφασης.

Ο γιος μου για πεντικιούρ στο Πεντάγωνο κι έστειλα έναν μπαντίρη στη θέση του, στον Εύρο.
Με χαρτί γυμνασίου μεγαλόστελεχος τώρα, κι ένας δόκτωρας να μου σερβίρει τον καφέ μου.
Είμαι Ελληναράς, ο γιος της Αριστείας.

Όνειρό μου μια ελεύθερη οικονομία, μια ελεύθερη κοινωνία, όπου καθένας κάνει ό,τι θέλει.
Όχι και να ‘ναι πούστης, μουσουλμάνος ή Αλβανός· είπαμε, υπάρχουν και όρια.
Είμαι Ελληναράς, ο γιος της Καθ’ημάς Ανατολής.

Σιχαίνομαι τον Isis, το φονταμεταλισμό, τον οπισθοδρομισμό, τη μισσαλοδοξία.
Σήμερα τάισα το παιδί μου με τα λιωμένα μυαλά ενός πούστη από τη μπότα μου.
Είμαι Ελληναράς, ο γιος της σκατοψυχιάς.

Σηκώνω το χαμηλό βαλκάνιο κώλο μου, βουτάω το ταλιμπανικό ψωμί μου σε λιμπεράλικη σάλτσα,
φοράω μια ρεπούμπλικα κι έτοιμος να αποστραφώ τον Χίτλερ όσο τρώω με τα παιδιά του.
Είμαι Ελληναράς, γεννήθηκα χωρίς ομφάλιο λώρο.

Είμαι ο νώθος γιος μιας κάποιας κραταιής Ελλάδας,
ο Οιδίποδας που γάμησε τη μάνα του,
τα μάτια -σύμβολο της γνώσης- ποτέ δε μου χρειάστηκαν,
βάφω τα χέρια μου με αίμα και το βαφτίζω μανικιούρ,
σέρνομαι γραικός, σκυφτός πάνω στα σάλια μου
στους διαδρόμους της ιστορίας.
Πόσο ονειρεύομαι να με ‘πνιγε ο Τούρκος πατέρας μου στη γέννα;
Πίνω μίσος, τρώω μίσος, θρέφω μίσος, σας μισώ σχεδόν όσο μισώ και τον εαυτό μου.
Ακούω Πυξ Λαξ για να γλυκάνω την ψυχή μου.
Μια χάρη μόνο, όταν πεθάνω,
πάρτε το σάπιο σώμα μου και ρίχτε το στο δάσος
σαν σκατά, σαν κοπριά, σαν λίπασμα
και πάνω του, τι ειρωνία,
να φυτρώσει, να στεριώσει περήφανη, μια ακακία.
Η πιο μεγάλη ειρωνία. Η πιο μεγάλη ειρωνία.

 

 

 

 

 

 

Facebook Comments
(Επισκέφθηκε 231 φορές)
Hobo with a pen

Hobo with a pen