Γιατί πρέπει να χάνεις τον έλεγχο- Θεραπεία για το αυτομαστίγωμα

ΙΔΕΕΣ

Γιατί πρέπει να χάνεις τον έλεγχο- Θεραπεία για το αυτομαστίγωμα

“Δε χρειάζεται να ξεφύγω για να περάσω καλά”. “Δε μου προσφέρει κάτι το να χάσω τον έλεγχο”.
Συχνές, κλισέ φράσεις που κατηγορούν το να χάνεις τον έλεγχο, θέτοντας όμως το πρόβλημα σε λάθος βάση.
Πρέπει να χάνεις τον έλεγχο.

Όχι για να διασκεδάσεις, όχι για να βρεις το θάρρος να κάνεις πράματα που δε θα έκανες νηφάλιος.
Πρέπει να χάνεις τον έλεγχο για να λειαίνεις το υποσυνείδητό σου.
Ένας άνθρωπος που δε χάνει ποτέ τον έλεγχο, είναι ένας άνθρωπος που σιγά σιγά μαθαίνει τον εαυτό του να πιστεύει υποσυνείδητα, πως μπορεί και ελέγχει τα πάντα.
Πώς μπορεί να αντιμετωπίσει τα πάντα.
Πίσω από την ανάγκη του να έχει πάντα τον έλεγχο, κρύβεται ο φόβος του για το απροσδόκητο που μας φυλάει πάντα η ζωή στη γωνία.

Ο άνθρωπος του Παβλόφ, μαθαίνει μέσω μη λογικών υποσυνείδητων διαδικασιών που λαμβάνουν χώρα στη σκιά του εαυτού για χρόνια και για χρόνια μέχρι να σμιλέψουν και να γεννήσουν από το πουθενά μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα.
Ένα παιδί που σε μικρή ηλικία, βλέπει τον αδερφό του να παίρνει περισσότερη αγάπη από τους γονείς του και ύστερα στα 30 του βρίσκει να έχει έναν εαυτό που ζηλεύει το σύντροφό του και αισθάνεται πάντα ανεπαρκής χωρίς να μπορεί να καταλάβει και να εξηγήσει το γιατί.
Ένα θύμα σεξουαλικής κακοποίησης όπου το υποσυνείδητό του έχει μάθει να αντιμετωπίζει με φόβο κάθε επαφή ύστερα, γιατί έμαθε να ερμηνεύει κάθε επαφή με πονηρό τρόπο, ακόμα και αν όταν το σκέφτεται συνειδητά κατανοεί πως δεν είναι λογικό.
Ή πάλι θύματα σεξουαλικής ικανοποίησης που επειδή ο διακορευτής τους τα γέμιζε με ντροπή και ενοχή για να ασελγήσει σε αυτά, ύστερα αισθάνονται την ίδια ντροπή και ενοχή σε κάθε νέα ερωτική επαφή στη ζωή τους.
Ή πάλι άνθρωποι που υπέφεραν από έναν τραυματισμό, έπαιρναν ισχυρά παυσίπονα για να ξεπεράσουν τον πόνο και παράλληλα αντιμετώπιζαν και έναν ψυχολογικό πόνο. Και έκτοτε ακόμα και αν το σωματικό τραύμα έχει περάσει, κάθε φορά που το ψυχολογικό τραύμα ξανάρχεται στην επιφάνεια, τότε, νιώθουν έντονο σωματικό πόνο, για να ξαναπάρουν τα παυσίπονα-ναρκωτικά, γιατί το υποσυνείδητό τους έχει μάθει να δένει αυτούς τους δύο πόνους μαζί.

Το υποσυνείδητο παίρνει δεδομένα από το περιβάλλον και μαθαίνει να τα ερμηνεύει, να τα δένει με συμπεράσματα.
Ένας άνθρωπος που δεν ορίζει την κάθε του στιγμή, που αφήνεται και χάνει τον έλεγχο, διδάσκει στο υποσυνείδητό του, ότι στη ζωή υπάρχει και η τυχαιότητα, ότι δεν περνάνε όλα από το χέρι μας.
Και έτσι όταν θα έρθει κάποια αναποδιά, θα μπορεί να απορροφήσει τη σύγκρουση με αυτήν γιατί θα έχει μάθει να λειτουργεί με συναισθηματική ελαστικότητα, με προσαρμοστικότητα.
Εν αντιθέσει με τον άνθρωπο του ελέγχου, ο οποίος έχει διδάξει το υποσυνείδητό του, ότι όλα μπορεί να τα προβλέψει και να τα ελέγξει.
Και τη στιγμή της αναποδιάς, το υποσυνείδητό του, ανένδοτο και άκαμπτο θα του χρεώσει όλες τις ευθύνες για ό,τι συνέβη. Θα τον ταϊσει με τύψεις και ενοχές.
Αυτομαστίγωμα.

Ένας τέτοιος άνθρωπος που καλλιεργεί υποσυνείδητα την ψευδαίσθηση στον εαυτό του πως μπορεί να ελέγξει τα πάντα, τότε δίνει στον εαυτό του το δικαίωμα να τον θεωρεί υπαίτιο και για τα πάντα.
Αυτομαστίγωμα.

Οι άνθρωποι που δε χάνουν τον έλεγχο είναι καταδικασμένοι όσο περνούν τα χρόνια να τρέφονται με περισσότερες και περισσότερες τύψεις.
Γιατί για χρόνια τάιζαν το υποσυνείδητό τους με την ψευδαίσθηση ότι όλα παιρνούν από το χέρι τους, όλα μπορούν να ελεγχθούν, κανένας φόβος δεν μπορεί να βγει αληθινός αν δεν του το επιτρέψουμε.
Και σταδιακά σμιλευόταν υπόγεια μέσα τους μια προσωπικότητα βαστάζος φορτωμένη με ευθύνες που προφανώς δεν επέλεξαν.
Μια προσωπικότητα που πνίγεται στις τύψεις μα δεν καταλαβαίνει το γιατί. Δεν μπορεί να εξηγήσει λογικά το γιατί.
Μια ύπαρξη που νιώθει ότι ευθύνεται για όλα χωρίς να μπορεί να εξηγήσει τίποτε.
Σαν καταραμένος χαρακτήρας video game, που αποκτά συνείδηση, σπάει τον 4o τοίχο αλλά δεν μπορεί και να δραπετεύσει από τη ρουτίνα που έχει προγραμματιστεί να λειτουργεί.
Παράνοια, απελπισία και αυτομαστίγωμα.

Για αυτό..
Για αυτό χάστε τον έλεγχο, αφεθείτε, γίνετε λιώμα.
Μεθύστε, πιείτε τσιγάρα, πάρτε τριπάκια, ό,τι θέλετε.. ξεφύγετε.
Διδάξτε στον εαυτό σας, που σμιλεύεται σα βράχος σιγά σιγά από το κύμα του χρόνου, πως δεν περνάνε όλα από το χέρι του, πως στη ζωή υπάρχει η τυχαιότητα, η αναποδιά, το ανολοκλήρωτο της εξήγησης.
Χαρίστε στον εαυτό σας καταστάσεις όπου είναι έρμαιο των συνθηκών, αφήστε τον να εκπαιδευτεί σε αυτές, να μην τον πανικοβάλλουν, να τις αντιμετωπίζει.
Για ποιον άλλο λόγο νομίζετε πως ο Βίντγκεστάιν στο απόγειο της καριέρας του πήγε να πολεμήσει στα χαρακώματα του 1ου ΠΠ; Για να ζήσει ολότελα μια κατάσταση που δεν μπορούσε να ορίσει, όταν στην καθημερινότητά του είχε υψωθεί από όλους σε ένα βάθρο, από όπου μπορούσε να ορίσει τα πάντα, ακρωτηριάζοντας όμως υπόγεια τον εαυτό του και την ικανότητά του για αντοχή και προσαρμογή.

Παραδοθείτε σήμερα στο Διόνυσο, απελευθερωθείτε για να μη βρεθείτε αύριο δέσμιοι του αυτομαστιγώματος.
Δεν έχει σχέση με διασκέδαση, δεν έχει σχέση με ψυχαγωγία, δεν έχει καν σχέση με τη στιγμή!

Προσοχή, μιλάω για μέθεξη, δε μιλάω για τελειωτικό μούδιασμα, για ξόδεμα.
Ποια είναι η διαχωριστική γραμμή;
Δεν ξέρω, εγώ απλά σπρώχνω, oπότε προσπαθώ να δημιουργήσω πελάτες με ψαγμένα κείμενα.

Ημερολόγια Αστυπάλαιας, Μέρος Τρίτο.
Σημείωση, πως αυτός είναι μόνο ένας από τους λόγους που επιβάλλεται να χάνεις τον έλεγχο.

 

Facebook Comments
(Επισκέφθηκε 535 φορές)
Hobo with a pen

Hobo with a pen

Leave a Reply