Η διαφορά ανάμεσα στο να νιώθεις και το να είσαι ελεύθερος

ΙΔΕΕΣ

Η διαφορά ανάμεσα στο να νιώθεις και το να είσαι ελεύθερος

Συχνά συγχέουμε το αίσθημα ελευθερίας με την πραγματική ελευθερία, λανθασμένα.
Το αίσθημα ελευθερίας είναι η αίσθηση του να μην έχεις καμία υποχρέωση, κανένα βάρος στα πνευμόνια σου, να μπορείς ανά πάσα στιγμή να κάνεις τα πάντα.
Η ίδια η ελευθερία όμως είναι υποχρέωση. Eίναι κοπιαστική και απαιτεί ευθύνη.
Μπορούμε να το σκεφτούμε με το παράδειγμα της τίγρης και του σκύλου.
Η τίγρης είναι ένα πραγματικά ελεύθερο ζώο. Δεν εξαρτάται από κανέναν, δε ζει σε αγέλες, δεν περιμένει κανέναν να την ταϊσει.
Περνάει όλο της το χρόνο υποχρεωμένη να κυνηγήσει για την τροφή της. Ελπίζει μια φορά στις τρεις μέρες να σταθεί τυχερή, να πιάσει ένα θήραμα και να φάει, ώστε να μην πεθάνει από λιμοκτονία.
Ο σκύλος από την άλλη είναι ζώο εξάρτησης. Και η εξάρτηση είναι υποδούλωση.
Μπορεί να κάθεται όλη μέρα σπίτι αραχτός, γεμάτος με αυτό το αίσθημα της παντελούς έλλειψης κάθε υποχρέωσης, αυτό το αίσθημα ελευθερίας, να φάει όποτε θελήσει, να παίξει όποτε θελήσει, να κοιμηθεί ή να κάνει αγάπες όποτε θελήσει.
“Αφεντικό πεινάω, φέρε μου φαϊ. Αφεντικό ώρα για αγάπες. Αφεντικό έχω καύλες, φέρε μου τη σκύλα του γείτονα να κάνουμε σεξ.
Αφεντικό με κούρασαν οι συνεχείς καύλες, κάνε μου ευνουχισμό όπως στο ροτβάιλερ των απέναντι.
Ε τι, τα καλά τα δικά σου θα ‘χουμε, να στέλνω μεθυσμένα ερωτικά μηνύματα στις 5 το πρωί;”

Ο άνθρωπος που νιώθει γεμάτος με αυτό το αίσθημα ελευθερίας, πρέπει να έχει φορτωθεί σε κάποιον άλλον.
Η ελευθερία του πληρώνεται από τον κόπο κάποιου τρίτου. Δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς κάποιον τρίτο,
είναι εξαρτημένος και συνεπώς υποδουλωμένος.
Εσύ όταν έκανες camping τρεις μήνες στα 20 σου, κοιμόσουν κάτω από τα αστέρια και απορούσες πως αντέχουν τόσοι άνθρωποι να τρέχουν από το πρωί μέχρι το βράδυ στις δουλειές τους, πως δεν μπορούν να ζήσουν πραγματικά ελεύθεροι όπως εσύ.
Την ίδια στιγμή που τις διακοπές αυτές στις πλήρωνε ο πατέρας σου, τρέχοντας σε δουλειές από το πρωί ως το βράδυ για να μπορείς να αράζεις εσύ παραλία και να κάνεις αυτές τις σκέψεις.

Το αίσθημα ελευθερίας είναι δροσιστικό, σου γεμίζει τα πνευμόνια με ανάσες ζωής, σε κάνει να αισθάνεσαι απελευθερωμένος από κάθε δεσμό, σε ταϊζει στην ουσία με μια φτιαχτή πραγματικότητα έτοιμη ανά πάσα στιγμή να καταρρεύσει.
Η πραγματική ελευθερία απαιτεί συνεχώς από σένα, από τη σκέψη σου, την εργασία σου, το χρόνο σου, αποζητεί την αφοσίωσή σου 100%.
Είσαι υπεύθυνος για ό,τι σου συμβεί, δεν έχεις ανάγκη από κανέναν και τίποτα, εκτός από τον εαυτό σου.
Φορτώνεις τον εαυτό σου με το βάρος της ελευθερίας σου.
Οδηγείς το πλοίο της επιβίωσής σου, της ευτυχίας ή της δυστυχίας σου.

H παντοδυναμία που νιώθεις όταν είσαι ερωτευμένος, είναι γιατί και ο έρωτας είναι έντονο συναίσθημα, συναίσθημα εξάρτησης, συναίσθημα υποδούλωσης. Η αγάπη από την άλλη είναι συναίσθημα ουσιαστικής ελευθερίας, δε σε ενδιαφέρει ο άλλος να έχει υποχρέωση απέναντί σου, δεν αγαπάς επειδή αγαπιέσαι, απλά αγαπάς.
Στον έρωτα όμως όλο σου το είναι απαιτεί να βρει αναπόκριση το αίσθημά σου, υποδουλώνεσαι στην ανάγκη σου να διανύσει ο άλλος την απόσταση που διένυσες κι εσύ και αν αυτό δε γίνει καταρρέεις.

Στην τέχνη, ο ναρκισσισμός του καλλιτέχνη είναι που του δημιουργεί μια σχέση εξάρτησης με το κοινό του, που τον κάνει να προσπαθεί συνεχώς να κερδίσει το κοινό του. Στο χειροκρότημα νιώθει αυτό το αίσθημα παντοδυναμίας και ελευθερίας, ακριβώς επειδή του το προσφέρει το κοινό του.
Η αυθύπαρκτη όμως ελευθερία βρίσκεται στον καλλιτέχνη που ξεπερνά την καμπή του ναρκισσισμού του, που αντιλαμβάνεται πως ήρθε στον κόσμο για να δημιουργήσει με ή χωρίς κοινό, που θα ζήσει μια ζωή στην απομόνωση, πουλώντας 2 πίνακες όπως ο Βαν Γκογκ, φλερτάροντας με την απογοήτευση και την κατάθλιψη, θρέφοντας όμως τον εαυτό του με καύσιμα πραγματικής σιγουριάς, πραγματικής ελευθερίας που του δίνουν δύναμη να συνεχίσει στο ίδιο μοναχικό μονοπάτι ως το τέλος της ζωής του.
Εν αντιθέσει με τον υποδουλωμένο καλλιτέχνη που αν δεν παίρνει τακτικά αυτό το φιξάκι αισθήματος ελευθερίας στο χειροκρότημα του κοινού του θα καταρρεύσει μαζί με την τέχνη του.

Γιατί η εργασία είναι δικαίωμα; Γιατί ο άνθρωπος για να είναι ελεύθερος πρέπει να μπορεί να βιοπορίζεται μόνος του.
Αν η εργασία ήταν παραχώρηση, τότε και η ελευθερία θα ήταν παραχώρηση.
Δεν έχεις ανάγκη να δουλέψεις, δικαιούσαι να δουλέψεις, ειδάλλως στερείσαι της ελευθερίας σου.

Σε κάθε συνθήκη, σε κάθε πτυχή της ζωής σου, συναντάς σταυροδρόμια εξάρτησης που μυρίζουν ελευθερία και κρύβουν υποδούλωση από τη μια και κοπιαστικής πραγματικής ελευθερίας που απαιτεί από σένα αφοσίωση από την άλλη.
Κανείς δεν είναι τόσο δυνατός ώστε να επιλέγει πάντα το δεύτερο μονοπάτι.
Θα έπρεπε όμως να είμαστε αρκετά δυνατοί ώστε να παραδεχόμαστε στον εαυτό μας τις φορές που επιλέξαμε το πρώτο

Facebook Comments
(Επισκέφθηκε 187 φορές)
Hobo with a pen

Hobo with a pen