Ο στρατός και η τέχνη του παραλόγου

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Ο στρατός και η τέχνη του παραλόγου

Δρόμος προς την αναβολή, μέρα δεύτερη.
Η διαδικασία που ακολουθείς είναι η εξής:
Πας φρουραρχείο, περιμένεις 2 ώρες στην ουρά στην είσοδο του στρατοπέδου, μπαίνεις στο στρατόπεδο, περιμένεις 3 ώρες στην ουρά στην είσοδο του φρουραρχείου.
Χωρίς νούμερα, χωρίς χαρτάκια.
Με έναν φαντάρο να σημειώνει ονόματα σε ένα φύλλο χαρτί και να τα φωνάζει περιοδικά.
Ακριβώς όπως γινόταν πάνω κάτω η στράτευση στα Δερβενάκια,
με το σκεπτικό ότι, “διαδικασία που λειτουργεί δεν αλλάζει”.
Αν εξαιρέσεις ότι τότε χρησιμοποιούσαν μολύβι αντί για στυλό και ότι εμείς τώρα πηγαίνουμε με τα μηχανάκια αντί για τα άλογά μας.

Αν καταφέρεις και μπεις φρουραρχείο, σου δίνουν ένα παραπεμπτικό, ανεβαίνεις Πεντέλη, μισή ώρα δρόμο, περιμένεις 1 ώρα, μπαίνεις μέσα και σε εξετάζει σχολαστικά για 10 δευτερόλεπτα ένας εξειδικευμένος ψυχίατρος.
Ύστερα σε στέλνει στη γραμματεία, όπου μετά την αναμονή, παίρνεις ένα παραπεμπτικό, γυρνάς στο φρουραρχείο, επαναλαμβάνεις τη διαδικασία εισόδου, μπαίνεις μετά από 5 ώρες, παίρνεις ένα χαρτί αναβολής.
ΟΧΙ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΑΚΟΜΑ
Το πας στου Ρουφ και εκεί κανονίζεις ένα ραντεβού με την επιτροπή απαλλαγών για να σου εγκριθεί η αναβολή!!
Αν πάρεις ένα χρόνο αναβολή, μετά το τέλος της διαδικασίας,
σου μένουν περίπου 2 με 3 μέρες μέχρι το τέλος της αναβολής.

Σήμερα στήθηκα από τις 6 στη βροχή, περιμένοντας στωικά, μαζί με άλλα 200 άτομα, με το αγιάζι να μας παγώνει.
Και κάπως έτσι ολοκληρώσαμε εκπαίδευση σε αντίξοες συνθήκες πιο σκληρή από ότι θα περάσει ο κάθε βισματίας σε 9 μήνες θητεία.
Αρκετές φορές στεκόμενος όρθιος για ώρες χωρίς ομπρέλα κάτω από τη βροχή, σκέφτηκα να τα παρατήσω, δεν άντεχα, αλλά βρήκα δύναμη μέσα μου και συνέχισα!
Τελικά όντως ο στρατός σκληραγωγεί.

Στο νοσοκομείο της Πεντέλης, κάτι γύφτοι σκάγαν μπάφους στους διαδρόμους με σκοπό να τους δώσουν αμέσως απαλλαγή.
Παρόλα αυτά πιο περίεργος φαινόμουν εγώ, που μετά από μισή ώρα δρόμο με το μηχανάκι μες στη βροχή, είχα γίνει κυριολεκτικά παπί και για να μην αρρωστήσω, έβγαλα τα ρούχα μου και περίμενα στην ουρά γυμνόστηθος μέχρι να με δεχτούνε.
Αν όλη αυτή η διαδικασία είχε αποφευχθεί, θα δινόταν η δυνατότητα να εξετάσει ο ψυχίατρος ουσιαστικά μισή ώρα κάθε ασθενή και να αποφανθεί.
Ωχ είπα κάτι λογικό!! Μέσα στο κείμενο του παραλόγου! Σόρυ.

Το πιο παράλογο μέσα σε αυτό το παράλογο ξέρετε ποιο είναι;
Ότι οι στρατιωτικοί συμπεριφερόντουσαν φυσιολογικά, κάναν το χαβαλέ τους, ήταν χαλαροί.
Σε μια δημόσια υπηρεσία όπου τίποτα δε λειτουργεί, βλέπεις ο υπάλληλος να είναι ξενερωμένος ή μνησίκακος, βλέπεις να έχει μια αδιευκρίνιστη οργή και ξενέρα μέσα του, που πηγάζει από το μπάχαλο μέσα στο οποίο είναι εγκλωβισμένος, με συνέπεια όμως να το συντηρεί.
Γιατί; Γιατί μπήκε εκεί ως βισματίας, ή και όχι, στα 30 του,
έχοντας περάσει χρόνια ζώντας διαφορετικά και κάνοντας σίγουρα άλλα όνειρα από το να χτυπάει σφραγίδες σε πρωτόκολλα και να ταλαιπωρεί γριές.

Ο καραβανάς όμως, γαλουχήθηκε μες στο παράλογο.
Πέρασε όλη την ενήλικη ζωή του κάνοντας πράματα χωρίς καμία λογική, μέσα σε συνθήκες παντελούς έλλειψης λογικής.
Ο καραβανάς μέσα σε αυτό το παράλογο μπάχαλο, έβρισκε το στοιχείο του. Ένειωθε οικεία.
Δεν του προξενούσε καμία περιέργεια. Δεν έσκαγε.
Και ο δημόσιος υπάλληλος φαίνεται να μη σκάει, αλλά πάντα στο βλέμμα του βλέπεις ότι κάτι τον τρώει, ότι κάπου παλεύει με τα μέσα του.
Ο καραβανάς εντρυφώντας στην τέχνη του παραλόγου, καλύτερα από τον κάθε Καμύ, θα μπορούσε πράγματι να επιβιώσει στις χειρότερες συνθήκες χωρίς να ιδρώσει το αυτί του.
Τελικά λοιπόν, όντως ο στρατός γαλουχεί πολεμιστές της ζωής.

Facebook Comments
(Επισκέφθηκε 328 φορές)
Hobo with a pen

Hobo with a pen