Ο Μότσαρτ, η συνείδηση και η συναίσθηση

ΙΔΕΕΣ ΤΕΧΝΕΣ

Ο Μότσαρτ, η συνείδηση και η συναίσθηση

“Γλείψε μου τον κώλο γλυκά,
γλείψ’τον μου ωραία και καθαρά.
ωραία και καθαρά,
γλείψε μου τον κώλο βαθειά.
Eίναι η λιπαρή μου επιθυμία,
σαν αλλειμένο με βούτυρο,
σαν κρέας ψητό,
η καθημερινή μου χαρά και ευτυχία.
Τρεις θα γλείψουν καλύτερα από δύο,
έλα μην ντρέπεστε!
Αρχίστε να γλείφετε, να γλείφετε, να γλείφετε.
Γλείψτε όλοι τους κώλους σας μόνοι σας.”

Παιδί θαύμα, διάνοια, στα πέντε του έγραψε την πρώτη του συμφωνία.
Όταν αργότερα κάποιος του ζήτησε συμβουλές για το πώς να γράψει και ο ίδιος μια συμφωνία ο Μότσαρτ τον παρότρυνε να αρχίσει με κάτι πιο απλό, μιας και η συμφωνία είναι κάτι δύσκολο να γραφτεί.
-Μα κύριε Μότσαρτ, εσείς γράψατε την πρώτη σας συμφωνία στα 5 σας.
-Εμένα δε χρειάστηκε να μου δείξει κανείς..

Εκπαιδευμένος από τον πατέρα του και περιφερόμενος από μικρός, σαν έκθεμα, σαν παιδί θαύμα σε όλη την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο Μότσαρτ όσο μεγάλωνε, συνέχισε να εκπλήσει με το ταλέντο του αλλά και με τα αλλοπρόσαλλα στοιχεία της συμπεριφοράς του.
Μπορούσε να πάρει άρτια δομημένα κομμάτια, υποτίθεται ολοκληρωμένα, και πάνω τους να αυτοσχεδιάσει δημιουργώντας νέα κομμάτια ουστιαστικά, καλύτερα από την αρχική τους εκδοχή, μειώνοντας έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνει, τους δημιουργούς τους.
Μπορούσε επίσης, να προσβάλλει αυτοκράτορες, εκκλησιαστικούς, ανθρώπους της υψηλής κοινωνίας με τη ροπή του προς τη διαστροφή και την υβρεολογία.
Ο Μότσαρτ είχε παθολογική εξάρτηση προς τη βωμολοχία αλλά και προς την σεξουαλική διαστροφή, όπως βλέπουμε και από το τραγουδάκι του, που έγραψα στην αρχή.
Αυτή η συμπεριφορά του όπως και ο εθισμός του στον τζόγο,
του δημιουργούσαν πολλά προβλήματα με αποκορύφωμα την αποτυχία του να μπει στην Αυλή του Σάλτζμπουργκ, μετά από τσακωμό του με τον Αρχιεπίσκοπο.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, του είχε καρφωθεί στο μυαλό πως ένας μυστηριώδης άνθρωπος με καπαρντίνα τον ακολουθούσε παντού..
Ο ίδιος άνθρωπος υποτίθεται πως του παρήγγειλε το Ρέκβιεμ, το τελευταίο έργο του λίγο πριν πεθάνει.

 

Το δίπολο Μπετόβεν Μότσαρτ είναι το καλύτερο παράδειγμα διαχωρισμού συνείδησης-συναίσθησης.
Σκεφτείτε λίγο τις σκέψεις και τα συναισθήματα που σας δημιουργούνται ακούγοντας και τους δύο.
Ακούγοντας Μότσαρτ, νιωθεις ότι έρχεσαι πρόσωπο με πρόσωπο με το απογύμνωμα των συμπαντικών μυστικών.
Νιώθεις μέσα από το έργο του τη μεγάλη του ενσυναίσθηση για τον κόσμο, το περιβάλλον, τους νόμους που μας ορίζουν και μας διαμορφώνουν, την ύπαρξή μας σαν μέρος του όλου.
Αν θα βάζαμε μια μουσική υπόκρουση γύρω από την προσπάθεια του ανθρώπου να ξεκλειδώσει τα μυστικά της ύπαρξης, της μαθηματικότητα της δημιουργίας, θα ήταν Μότσαρτ.
Αλλά. Αλλά.. Αν εξαιρέσεις το Ρέκβιεμ, όπου φαίνεται για πρώτη φορά, σε κομμάτι του Μότσαρτ ένα κάποιο συναίσθημα, ένας πανικός, ένα ανάθεμα μπροστά στον επικείμενο θάνατο, σε όλα τα άλλα κομμάτια του, αναγνωρίζεις αρτιότητα, τεχνική τελειότητα, αλλά κανένα, κανένα συναίσθημα.
Σου ερεθίζουν τις αισθήσεις σου, σου μιλάνε για το ωραίο και το υψηλό, αλλά δε σε αγγίζουν συναισθηματικά.
Όπως το δέος που νιώθεις μπροστά στο ηλιοβασίλεμα στο Ημεροβίγλι, ή μπροστά στην Ακρόπολη.
Βλέπεις κάτι που το θαυμάζεις, που σε υπερβαίνει, νιώθεις δέος, αλλά δε σου μιλάει σε κάποιο αίσθημά σου, σε κάποια βαθύτερη φοβεία της ψυχής σου.

Ο Μπετόβεν απ’ την άλλη. Ο Μπετόβεν είναι η επιτομή της συναίσθησης. Ξεγυμνώνει τον άνθρωπο.
Διαβάζει την ψυχοσύνθεση του ανθρώπου και γράφει για αυτήν.
Και οι δύο εκκινούνε με κέντρο τον άνθρωπο, αλλά ο ένας κοιτάει προς τα έξω, ο άλλος στρέφει το βλέμα προς τα μέσα.
Για αυτό και ο Μότσαρτ ήταν ηδονιστής.
Ο άνθρωπος που δεν έρχεται σε επαφή με τα συναισθήματά του, που δεν ξέρει να τα αναγνωρίζει και να τα διαχειρίζεται, αναγκαστικά θα πέσει στην ηδονή για να καλύψει αυτό το κενό που προκύπτει από την απουσία συναισθημάτων.
Πρέπει να ταϊσει κάπως την ψυχή του, έστω και με φο μπιζού, ντεμέκ συγκινήσεις.

 

 

Ακούς το Μαγικό Αυλό, ακούς το Jupiter και ανατριχιάζεις.
Όταν ακούς όμως το Ode to Joy, αναμετράσαι με όλα τα στάδια της ανθρώπινης ευτυχίας, πριν σχηματιστεί με κόπο μέσα στον άνθρωπο και πριν γκρεμιστεί ξανά μες στο εφήμερο της ύπαρξης.
Τα νιώθεις όλα αυτά υποσυνείδητα.
Δε σου ερεθίζει τη σκέψη, αλλά το αίσθημά σου.
Ο Μότσαρτ σου προσφέρει επίγνωση, ο Μπετόβεν, αυτεπίγνωση, αυτογνωσία.

27 Ιανουαρίου του 1756 γεννιόταν ο Μότσαρτ, ένας άνθρωπος που έχουμε πάρει πάρα πολύ στα σοβαρά, τόσο που όπως κάνουμε με όλους τους αποθανόντες, έχουμε αφαιρέσει το ανθρώπινό του στοιχείο και του έχουμε φορέσει έναν μανδυα τελιότητας.
Έλα μου όμως, που αν εξαιρέσεις το έργο του, ο ίδιος δεν έπαιρνε τίποτε άλλο στα σοβαρά.
Έλα μου όμως που αν τον γνώριζες στην καθημερινότητά του περισσότερο θα τον αντιπαθούσες παρά θα τον θαύμαζες, θα ‘μπαινες στα forum και θα τον χαρακτήριζες σαν ξιπασμένο ψώνιο, ανώμαλο, απροσάρμοστο.
‘Ελα μου όμως που ο νέος κόσμος δομείται πάντα από τους απροσάρμοστους, ακριβώς γιατί δεν μπορούν να προσαρμοστούν στην μετριότητα που τους περιβάλλει και νιώθουν την ανάγκη να την αλλάξουν.

 

 

 

Facebook Comments
(Επισκέφθηκε 415 φορές)
Hobo with a pen

Hobo with a pen

Leave a Reply