Οι διπολικοί και οι σύγχρονες ψυχιατρικές παθήσεις

ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΙΔΕΕΣ

Οι διπολικοί και οι σύγχρονες ψυχιατρικές παθήσεις

Περίπου ένα στα 25 άτομα παγκοσμίως πάσχει από διπολική διαταραχή.
Στην τάξη σας στο σχολείο, είχατε λογικά έναν διπολικό.
Αν δεν θυμάστε κάποιον, ψαχτείτε μήπως ήσασταν εσείς ο διπολικός.
 
Οι διπολικοί ΔΕΝ είναι σχιζοφρενείς, αυτή είναι μια λανθασμένη κοινωνική σύγχυση.
Οι διπολικοί δεν είναι επικίνδυνοι (ούτε οι σχιζοφρενείς).
Οι διπολικοί είναι φίλοι μας και θέλουν το καλό μας.
Ένας διπολικός ή μανιοκαταθλιπτικός σαν κύριο σύμπτωμα έχει την απουσία μέσης κατάστασης ισορροπίας και την ταχεία μετάβαση από τη μια ακραία κατάσταση στην άλλη.
Ένα είδος κυκλοθυμίας δηλαδή ανάμεσα στη φάση της μανίας και τη φάση της κατάθλιψης.
Όπως σε όλα στη φύση έτσι και εδώ, υπάρχουν διαβαθμίσεις,
μπορεί δηλαδή ένας ασθενής να βιώνει ακραία επεισόδια μανίας
και κατατονικής κατάθλιψης, μπορεί να βιώνει και μέτρια
επεισόδια υπομανίας και αντιμετωπίσης κατάθλιψης.
Ένα χαρακτηριστικό των διπολικών είναι κάποιες φορές η μεγαλομανία,
η υπέρμετρη πίστη στις δυνατότητές τους,
άρα αν διαβάζοντας αυτό σκέφτεστε
“νομίζει ότι γράφει καλά ο τύπος; Εγώ θα το γραφα καλύτερα”,
ψαχτείτε.
 
Eίχα μια συζήτηση πρόσφατα με τον ψυχίατρο της αναβολής (άρα ντεμί επιστήμονα) που απορούσε σκωπτικά, πως όλο και περισσότεροι ασθενείς εμφανίζουν ψυχιατρικές παθήσεις.
Για την ιστορία η σύγχρονη ψυχιατρική σαν αυτόνομη επιστήμη,
υπάρχει μόλις μισό αιώνα ενώ ο διαχωρισμός των διαταραχών προσωπικότητας σε 9 και η παραδοχή τους σαν ψυχικές νόσους έχει γίνει σχετικά πρόσφατα.
Σκεφτόταν στην ουσία, μηπώς σιγά σιγά βαφτίζουμε κάθε απόκλιση από το μέσο όρο σαν νέα πάθηση, μήπως διευρύνουμε την ψυχιατρική απλά για να διευρύνουμε την ψυχιατρική,
αντί να δώσουμε απλά περισσότερο βάθος στις ήδη υπάρχουσες παθήσεις.
 
Είναι αλήθεια πως οι περισσότερες παθήσεις παρατηρήθηκαν σχετικά πρόσφατα. Και θα δεχτώ την υπόνοια που άφησε ο Ι5-γιατρός.
Ναι οι περισσότερες παθήσεις όχι μόνο παρατηρήθηκαν, αλλά εμφανίστηκαν κιόλας πρόσφατα.
Όχι όμως γιατί οι άνθρωποι έγιναν υπερευαίσθητοι και άρχισαν το κάθε τι, το παραμικρό που τους έκανε να αισθάνονται άβολα, να το διογκώνουν και να το παρουσιάζουν σαν σύμπτωμα πάθησης.
Γιατί αυτό υπονοούσε.
 
Όχι. Η αλήθεια είναι πως αυτό το “παραμικρό” πλέον ενοχλεί τον άνθρωπο σαν ισχυρό σύμπτωμα ρεαλιστικά.
Ένας άνθρωπος του 1950 είχε 4 βασικά πρόβλήματα
“Θα βρέξει αύριο; Θέλω να σπείρω.
Ωραίος κώλος η γυναίκα του Αλέξη.
Θα ‘χουμε πόλεμο αύριο; Μείναμε λίγα χέρια στην οικογένεια.
Να βρω μαχαίρι να ακονίσω τη φλογέρα μου”
 
Ένας τέτοιος άνθρωπος, δεν είχε σκάψει στην ψυχή και στη σκέψη του, τόσο όσο ο σύγχρονος άνθρωπος, για να καταφέρει να ανακαλύψει νέα μονοπάτια και δρόμους προς τη δυστυχία ή την ευτυχία, προς την ηρεμία ή την τρέλα.
 
Δε γίναμε ξαφνικά υπερευαίσθητοι, απλά αποκτήσαμε το χρόνο,
να σκάψουμε αρκετά βαθειά μέσα μας για να βρούμε πιο πολύπλοκα προβλήματα να μας απασχολούν.
Έτσι είναι η φύση του ανθρώπου. Να ανακαλύπτει συνεχώς νέα και πιο πολύπλοκα προβλήματα που πρέπει να λύσει.
Προβλήματα που έχουν ρεαλιστική ισχύ, υπαρκτά,
όχι προβλήματα που δημιουργεί με το μυαλό του, για να έχει να ασχολείται.
Προφανώς υπάρχει και αυτή η περίπτωση, αλλά τώρα μιλάμε για το μέσο όρο.
 
Αυτό πιο απλουστευμένα το παρουσίασε ο Maslow με την πυραμίδα του.
 
Ποιο είναι το αστείο τώρα;;
Ότι η ίδια η φύση έχει δομηθεί έτσι ώστε σε κάθε πρόβλημα που βρίσκει λύση ο άνθρωπος και ο πολιτισμός του, να του παρουσιάζει ένα πιο πολύπλοκο ύστερα στο διάβα του.
Σκεφτείτε πόσες ασθένειες, πόσους ιούς αντιμετωπίσαμε, μόνο και μόνο για να συναντήσουμε ύστερα πιο εξελιγμένες ασθένειες,
πιο γενετικά εξελιγμένους ιούς.
Γιατί μας είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι όπως η φύση μας παρουσιάζει συνεχώς πιο εξελιγμένες σωματικές παθήσεις, όσο αντιμετωπίζουμε τις παλαιότερες, με τον ίδιο μηχανισμό θα μας παρουσιάζει συνεχώς και πιο πολύπλοκες ψυχιατρικές παθήσεις;
 
Όλη η ανθρωπότητα είναι ένας Σίσσυφος, ευλογημένος για κάθε βράδυ που θα χει λύσει όλα τα προβλήματά του και θα αφήνει το βράχο τους στην κορυφή του βουνού, να έχει ένα επόμενο πρωί που ο ίδιος βράχος θα ‘χει κατρακυλήσει πίσω στη βάση του βουνού,
πιο βαρύς και πιο ογκώδης, φορτωμένος με νέα προβλήματα.
Αν αφήναμε αυτό το βράχο στην κορυφή και έμενε εκεί,
τι σκοπό θα είχαμε για να σηκωθούμε το επόμενο πρωί;
Facebook Comments
(Επισκέφθηκε 969 φορές)
Hobo with a pen

Hobo with a pen

Leave a Reply